Konwencje i rekomendacje
Jedną ze statutowych form działalności UNESCO jest tworzenie standardów i norm międzynarodowych. Normy międzynarodowe mogą być przyjęte w postaci konwencji, rekomendacji (zaleceń) lub deklaracji. "Zalecenia" stanowią zbiór wskazań. Organizacja zachęca państwa członkowskie, by uwzględniły te wskazania w ustawodawstwie krajowym. Konwencja, po ratyfikowaniu, jest dokumentem o wiążącej mocy prawnej dla Państwa Strony.
Istnieje pięć konwencji UNESCO dotyczących ochrony dziedzictwa kulturalnego:
Konwencja o ochronie dóbr kultury w razie konfliktu zbrojnego (Haga, 1954) wraz z I (z 1954 r.) wraz zi II Protokołem (z 1999 r.)
Polska ratyfikowała Konwencję Haską i I Protokół w 1956 r.
Konwencja dotycząca środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury (Paryż, 1970)
Polska ratyfikowała Konwencję w 1974 r.
Konwencja dotycząca Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego (Paryż, 1972)
Polska ratyfikowała Konwencję w 1976 r.
Konwencja dotycząca podwodnego dziedzictwa kulturalnego (Paryż, 2001) (Convention on underwater cultural heritage/ Convention sur le patrimoine culturel subaquatique)
Konwencja dotycząca ochrony kulturalnego dziedzictwa niematerialnego (Paryż, 2003)
(Convention on intangible cultural heritage/Convention sur le patrimoine culturel immatériel)
Teksty konwencji, zaleceń i deklaracji w języku angielskim, francuskim i hiszpańskim są opublikowane na stronie internetowej.