Estonia
„Przestrzeń kulturowa Kihnu”
Kraj(e) członkowski(e): Estonia
Wpis na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości 2008. (Proklamacja 2003)
Kihnu i Manja, dwie małe wyspy położone przy estońskim wybrzeżu Bałtyku, są zamieszkiwane przez sześciusetosobową społeczność, której środki ekspresji kulturalnej i tradycje rolnicze były pielęgnowane przez stulecia, głównie przez żeńską część populacji. Już od początków osadnictwa na wyspie mężczyźni ze społeczności Kihnu wyruszali w morze w poszukiwaniu fok i ryb, podczas gdy kobiety pozostawały na wyspie i zajmowały się gospodarstwem oraz prowadzeniem domu. Podczas długiej nieobecności swoich mężów, synów i braci, kobiety z Kihnu stawały się głównymi strażniczkami tradycji kulturowych, wyrażających się w licznych piosenkach, grach, tańcach, ceremoniach weselnych i rękodzielnictwie, których tajniki przekazywano ustnie z pokolenia na pokolenie. Śpiewanie jest integralną częścią wspólnego wykonywania prac rękodzielniczych i obchodów corocznych świąt religijnych, takich jak uroczystość św. Jana (23 czerwca), uroczystość św. Katarzyny (25 listopada) oraz Boże Narodzenie. Wśród muzycznego repertuaru wyspiarzy na szczególną uwagę zasługuje tradycja przekazywana ustnie, mająca przedchrześcijańskie pochodzenie, a znana jako pieśni runiczne lub „kalevala-meter”. Najbardziej widocznym symbolem pozostałości kultury Kihnu są wełniane dzianiny noszone przez kobiety tej społeczności. Wykorzystując tradycyjne krosna i miejscową wełnę, kobiety tkają i robią na drutach rękawiczki, pończochy, spódnice i bluzki, często w jasnych kolorach i dodatkowo w jaskrawe paski, ozdobione wyszukanymi haftami. Wiele z symbolicznych wzorów i kolorów, zdobiących te rzucające się w oczy stroje, jest głęboko zakorzenionych w antycznych legendach. Te same symbole pojawiają się ponownie w pieśniach ludowych i w poezji. Oprócz tego unikatowego rękodzielnictwa, ustnych i muzycznych tradycji, przestrzeń kulturową Kihnu wyróżniają także wzajemne powiązania bogatej kultury z naturalnym dziedzictwem. Na obu wyspach zachował się w niemal nienaruszonym stanie charakterystyczny krajobraz wielkich połaci traw, z sosnowymi zagajnikami i nadmorskim piaskiem.
© 2008 tłumaczenia na język polski: Polski Komitet ds. UNESCO