Brazylia
Zespół zabytkowy w Ouro Prto (K I, III / 1980)
Miasto Ouro Prto („Czarne Złoto”), założone w końcu XVII w., było docelowym punktem gorączki złota i głównym ośrodkiem „złotego wieku” Brazylii w XVIII w. W XIX w., wraz z wyczerpaniem żył złota, ranga Ouro Prto znacznie zmalała, ale zachowane liczne kościoły, mosty i fontanny świadczą o dawnej świetności miasta oraz o wybitnym talencie barokowego rzeźbiarza Aleijadinho.
Zabytkowe centrum miasta Olinda (K II, IV / 1982)
Miasto zostało założone w XVI w. przez Portugalczyków, a jego historia związana jest z uprawą trzciny cukrowej. Przebudowano je po splądrowaniu przez Holendrów i duża część tkanki miejskiej pochodzi z XVIII w. Zachowana do dziś równowaga, którą tworzą budynki, ogrody, dwadzieścia barokowych kościołów, klasztory i liczne kapliczki (passos), nadaje Olindzie szczególną atmosferę.
Zabytkowe centrum Salvadoru (Bahia) (K IV, VI / 1985)
Salvador, pierwsza stolica Brazylii w latach 1549-1763, świadczy o wymieszaniu kultur europejskiej, afrykańskiej oraz Indian Amerykańskich. Począwszy od 1558 r. Salvador był również pierwszym w Nowym Świecie rynkiem niewolników przeznaczonych do pracy na plantacjach trzciny cukrowej. Zachowały się liczne, cenne przykłady architektury renesansowej. Jedną z cech zespołu miejskiego są różnobarwne domy, często zdobione wysokiej klasy sztukaterią.
Sanktuarium Bom Jesus w Congonhas (K I, IV / 1985)
Sanktuarium Bom Jesus, położone w stanie Minas Gerais na południe od Belo Horizonte, zostało wzniesione w drugiej połowie XVIII w. Składa się z kościoła o wspaniałym, rokokowym wystroju wnętrza zainspirowanym sztuką włoską, prowadzących doń schodów tarasowych ozdobionych posągami proroków oraz z siedmiu kaplic tworzących stacje Drogi Krzyżowej, których polichromowane grupy wyrzeźbione przez Aleijadinho są arcydziełem oryginalnej, patetycznej i dalece ekspresyjnej sztuki barokowej.
Park Narodowy Iguaçu (N III, IV / 1986)
Park Narodowy Iguaçu, wraz z parkiem o tej samej nazwie w Argentynie, dzielą długi na 2,7 km, jeden z największych i najwspanialszych wodospadów świata. W parku występują liczne, rzadkie i zagrożone gatunki flory i fauny, głównie wydry olbrzymie i mrówkojady. Ogromne ilości wytworzonych przez wodospad kropelek wody sprzyjają rozrastaniu się bujnej roślinności.
Miasto Brasília (K I, IV / 1987)
Brasília, miasto w sercu kraju powstałe ex nihilo w latach 1956-1960, stanowiło jedno z najważniejszych wydarzeń w historii urbanistyki. Pragnieniem urbanisty Lucio Costy i architekta Oscara Niemeyera było, aby całość - począwszy od ogólnego planu dzielnic administracyjnych i mieszkalnych, porównywanych często do kształtu ptaka aż do symetrii samych budynków - odzwierciedlała harmonijną koncepcję miasta, którego oficjalne gmachy zaskakują nowatorskim aspektem.
Park Narodowy Serra da Capivara (K III / 1991)
Liczne schroniska skalne Parku Narodowego Serra da Capivara ozdobione są malowidłami naskalnymi, z których niektóre liczą przeszło 25 tys. lat. Stanowią one istotne świadectwo jednej z najstarszych wspólnot ludzkich Ameryki Południowej.
Zabytkowe centrum So Luis (K III, IV, V / 1997)
Zespół zabytkowy w So Luis, założonym przez Francuzów i okupowanym przez Holendrów zanim dostało pod panowanie portugalskie, pochodzi z końca XVII w. Zachował on całkowitą, pierwotną siatkę ulic na planie szachownicy oraz - z powodu stagnacji ekonomicznej na początku XX w. - liczne, zabytkowe budowle stanowiące cenny przykład iberyjskiego miasta kolonialnego.
Zabytkowe centrum miasta Diamantina (K II, IV / 1999)
Diamantina jest miastem kolonialnym, otoczonym jak klejnot przez niegościnny masyw górski. Odzwierciedla przygodę poszukiwaczy diamentów w XVIII w. i świadczy o kulturalnej i artystycznej dominacji człowieka nad otoczeniem.
Rezerwaty puszczy atlantyckiej na Wybrzeżu Odkrywców (Discovery Coast) (N II, IV / 1999)
Wybrzeże Odkrywców, w stanach Bahia i Espirito Santo, składa się z ośmiu obszarów chronionych. Lasy atlantyckie i pochodne im lasy kolczaste (restingas) zajmują powierzchnię 112 tys. ha. Wilgotne lasy wybrzeża atlantyckiego Brazylii charakteryzują się największą na świecie różnorodnością biologiczną oraz licznymi, występującymi tam gatunkami endemicznymi. Obszar ukazuje pewien schemat ewolucji o istotnym znaczeniu dla nauki i zachowania gatunków.
Rezerwaty puszczy południowo-wschodniego Atlantyku (N II, III, IV / 1999)
Rezerwaty puszczy południowo-wschodniego Atlantyku, położone w stanach Parana i So Paulo, obejmują najbardziej charakterystyczne i najbardziej rozległe połacie brazylijskiego lasu atlantyckiego. Dwadzieścia pięć obszarów chronionych tworzących rezerwat rozciąga się na przestrzeni 470 tys. ha i stanowi przykład różnorodności biologicznej i ewolucji ostatnich reliktów lasu atlantyckiego. Począwszy od gór pokrytych gęstymi lasami, do stref wilgotnych i przybrzeżnych wysepek z odosobnionymi górami i wydmami, rezerwat posiada malownicze i urozmaicone środowisko naturalne.
Park Narodowy Jaú (N II, IV / 2000)
Park Narodowy Jaú jest największym parkiem narodowym dorzecza Amazonki i jednym z najbardziej zróżnicowanych biologicznie obszarów na Ziemi. Utworzony został w 1986 r., w celu ochrony dorzecza rzeki Jaú i zajmuje powierzchnię 2 272 tys. ha. Rzeka Jaú uważana jest za najlepszy przykład ekosystemu zwanego „czarnymi wodami” (czarne zabarwienie wody pochodzi od kwasów organicznych uwolnionych przez rozkład materii i słabej zawartości osadów naziemnych). Park chroni nie tylko dorzecze hydrologiczne rzeki Jaú, ale również dużą część sieci hydrograficznej „czarnych wód” wraz z przynależną do nich florą i fauną.
Obszar chroniony Pantanal (N II, III, IV / 2000)
Obszar chroniony Pantanal składa się z czterech stref chronionych o łącznej powierzchni 187 818 ha. Położony jest w środkowo-zachodniej Brazylii, na południowo-zachodnim krańcu stanu Mato Grosso. Znajdują się w nim źródła rzek Cuiabá i Paragwaj. Obszar stanowi 1,3 % Pantanalu brazylijskiego, głównego sektora jednego z największych na świecie ekosystemów słodkiej wody stref wilgotnych. Jego najistotniejszą cechą jest obfitość i różnorodność flory i fauny.
Region ekologiczny Cerrado: parki narodowe Chapada dos Veadeiros i Emas (N II, IV / 2001)
Te dwa obszary chronione posiadają florę, faunę i środowisko naturalne charakterystyczne dla Cerrado - jednego z najstarszych i najbardziej zróżnicowanych na świecie systemów tropikalnych. W przeciągu tysiącleci tereny te posłużyły za schronienie kilku gatunkom w okresie zmian klimatycznych i pozostaną kluczowe dla utrzymania różnorodności biologicznej regionu Cerrado w przypadku przyszłych wahań klimatycznych.
Wyspy atlantyckie Brazylii: rezerwaty Fernando de Noronha i atol das Rocas (N II, III, IV / 2001)
Archipelag Fernando de Noronha i atol das Rocas w pobliżu brzegów Brazylii utworzone są z wynurzonych szczytów podwodnego grzbietu południowoatlantyckiego. Stanowią one dużą część powierzchni wyspiarskiej południowego Atlantyku, a ich zasobne wody są niezwykle istotnym obszarem tarła i żerowania tuńczyków, rekinów, żółwi i ssaków morskich. Wyspy są siedliskiem największej koncentracji ptaków morskich strefy zwrotnikowej zachodniego Atlantyku. Zatoka Golfinhos zamieszkała jest przez liczne stada delfinów, a w czasie odpływów atol das Rocas tworzy widowiskowy krajobraz składający się z lagun i basenów pływowych wypełnionych rybami.
Zabytkowe centrum miasta Goiás (K II, IV / 2001)
Goiás świadczy o osadnictwie i kolonizacji obszarów w środkowej części Brazylii w XVIII i XIX w. Koncepcja urbanistyczna stanowi przykład miasta górniczego o rozwoju organicznym, dostosowanego do wymogów otoczenia. Dzięki konsekwentnemu użyciu miejscowych materiałów i technik architektura budowli publicznych i prywatnych jest skromna, lecz harmonijna.
Obszar chroniony środkowej Amazonki (N II, IV / 2003)
Obszar o powierzchni przeszło 6 mln ha, obejmujący Park Narodowy Jaú wpisany w r. 2000, tworzy największą strefę chronioną dorzecza Amazonki oraz jeden z najbogatszych pod względem różnorodności biologicznej regionów na świecie. Występuje tam istotny przykład ekosystemu varzea, lasów igapó, jezior i i potoków tworzących nieustanną mozaikę wodną, w której żyje największa na świecie populacja ryb elektrycznych. Obszar zamieszkują kluczowe chronione gatunki, m. in. arapaima olbrzymia, manat amazoński, kajman czarny i dwa gatunki delfinów rzecznych.