Dziedzictwo niematerialne
W rozumieniu Konwencji UNESCO, której tekst został przyjęty na 32 sesji Konferencji Generalnej UNESCO w październiku 2003 r., dziedzictwo niematerialne to zwyczaje, przekaz ustny, wiedza i umiejętności oraz związane z nimi przedmioty i przestrzeń kulturowa, które są uznane za część własnego dziedzictwa przez daną wspólnotę, grupę lub jednostki.
Ten rodzaj dziedzictwa jest przekazywany z pokolenia na pokolenie i ustawicznie odtwarzany przez wspólnoty i grupy w relacji z ich środowiskiem, historią i stosunkiem do przyrody. Dla danej społeczności dziedzictwo niematerialne jest źródłem poczucia tożsamości i ciągłości.
Dziedzictwo niematerialne w rozumieniu wspomnianej wyżej Konwencji obejmuje:
- Tradycje i przekazy ustne, w tym język jako narzędzie przekazu
- Spektakle i widowiska
- Zwyczaje, obyczaje i obchody świąteczne
- Wiedzę o wszechświecie i przyrodzie oraz związane z nią praktyki
- Umiejętności związane z tradycyjnym rzemiosłem
Do czasu przyjęcia konwencji jedynym instrumentem normatywnym UNESCO w tej dziedzinie były „Zalecenia dotyczące ochrony kultury tradycyjnej i ludowej” z 1989 r. (Recommendation on the Safeguarding of Traditional Culture and Folklore/Recommandation sur la sauvegarde de la culture traditionnelle et populaire).
Nie istnieje jeszcze polski tekst Konwencji UNESCO z 2003 r. Wersje angielska, francuska, hiszpańska, rosyjska, arabska i chińska są opublikowane na stronie UNESCO w Paryżu.